W "Widzieć i być widzianym (...)" autor analizuje skomplikowaną sieć motywów, które skłaniają pacjenta do tego, by nie opuszczał swojego wewnętrznego schronienia. Wiele z tych motywów koncentruje się wokół ostrego lęku przed ekstremalnymi stanami: z jednej strony paranoją, a z drugiej -
Gdy dochodzi do wielkich katastrof, ze współczuciem myślimy o skutkach, jakie wywarły one na tych, którzy ocaleli. Znacznie mniej uwagi poświęca się odroczonym w czasie następstwom rozmaitych – przypadkowych lub zamierzonych – wydarzeń mniej masowych, choć wpływają one często niszcząco na życie
