Finngard rządzi w Elgtun żelazną ręką i nie zamierza na tym poprzestać. Wojowniczy hřvding chciałby mieć Gydę i jej moc po swojej stronie. Żądna zemsty Eldfrid śledzi uważnie bieg wydarzeń, gdy za orientuje się w planach Finngarda, zaczyna płonąć zazdrością. Zależy jej na nim bardziej niż
Szaman Duvdi i jego kobieta ile ścigają Gydę i Torarina, którzy uciekli z lapońskiego obozowiska. Oboje mają niezachwianą pewność, że boski syn powinien zostać następcą Duvdiego. Wkrótce Torarin wpadnie w ich ręce. Gyda zmierza w kierunku osady handlowej, czując na plecach oddech prześladowców.
Torarin dotarł na wyspę wulkanów, Islandię. Towarzyszy Glorowi Magnussonowi, który wiele lat temu wraz z rodzicami uciekł na wyspę z krainy ludzi Północy. Między rodziną Glora i szamanem nawiązuje się głęboka przyjaźń, lecz oto śmiertelna choroba niespodziewanie przekracza próg ich gościnnego domu.
Gyda rusza w drogę, tak jak kazali jej bogowie. Rozpoczyna się zima. Ma przy sobie tylko zwierzęta. Trygg i Varg wiernie jej towarzyszą, aż nadchodzi mróz i śnieg. Wtedy śmierć zabiera jednego z nich. Kryjówka z mięsa, którą Gyda widziała we śnie, staje się rzeczywistością, podobnie dłonie, które
Gyda patrzy przerażona na scenę, która rozgrywa się przed jej oczami. Nic gorszego nie mogło się stać: ojciec walczy z jej ukochanym Arntorem. Nie spodziewa się, że okaże mu litość po tym, jak złapał ich w miłosnym uścisku. Sparaliżowana strachem widzi, jak ojciec wyciąga nóż. Nie ma wątpliwości,
Salbjorg leży bez ruchu na posłaniu i czeka, aż ludzie wokół posną. Wciąż rozważa w myślach plan, który od tak dawna przygotowywała, wspomina też czarownika, który przekazał jej wiedzę o śmiercionośnej sile roślin. Wreszcie może się uważać za w pełni wykształconą czarownicę! Umie wystarczająco
Gyda i jej syn zostają mimowolnie wciągnięci w grę mrocznych sił, rządzących w Elgtun. ?skell i Toralv bardziej niż ktokolwiek poznają, jak zmienny może być los. Niecny Jogeir prowadzi swą podstępną i niebezpieczną grę nie tylko w stosunku do chłopców. Wszystko to widzi ?sa. Nawiedzają ją te same
Nagle wśród podnieconego tłumu rozlega się głos Heminga. - Bogowie będą zachwyceni taką ofiarą! - krzyczy i podnosi do góry ręce. Gyda patrzy zaskoczona na kostur, który przecież został podarowany jej. Przerażona dostrzega pierścień, który dostała od Jatmunda. Jakim prawem Heming przywłaszczył
Gyda nienawidzi swego zdradzieckiego ciała. Choć przez cały czas tęskni za Arntorem, nie potrafi się oprzeć pieszczotom Torda. A tymczasem w jej łonie dojrzewa życie. Jak ma powiedzieć mężowi, że nosi pod sercem dziecko innego mężczyzny? Tord widzi pożądanie w błękitnych oczach żony, miłości w nich
W Jotungard panuje zamieszanie i Gyda spostrzega, że traci władzę za ów chaos ludzie winią semony, które op0anowały Toralva. Los chłopca zostaje złożony w ręce wolwyragni tajemniczej, a przesłanie jakie przekazują jej bogowie, jest jednoznaczne: Chłopiec musi zostać złożony w ofierze. Gyda staje
