Rafał, najwidoczniej, zdecydował nie sprzeciwiać się losom. Płynął więc z prądem czyli mówiąc inaczej — w zupełności oddał się zapamiętale swej pasji muzycznej. Zdemaskował się sam, skończył z zawodem „pomocnika", jął więc grać otwarcie. W dzień komponował. Oślepły na wszystko, niewidzący zda się
Dniało, kiedy Alfred Ankwicz stanął przed oknem Kory. Ale teraz co począć? Jak ją zawiadomić? Nie namyślał się długo, schylił się wziąwszy w rękę kilka drobnych kamyczków, cisnął je wszystkie by, które wydały lekki a wyraźny dźwięk. I niemal natychmiast w oknie ukazała się ciemna główka. — Jesteś
1. Gdy morze się wzdyma 2. Niesamowite oczy hrabianki de Val 3. Spełnione marzenia
