Mozaika drobnych i wielkich zdarzeń, spotkań, refleksji, lektur; panorama kilku lat życia bogatego, twórczego i pełnego. W Dzienniku na nowy wiek spotkamy Józefa Hena, który zachwycał nas kolejnymi tomami Nie boję się bezsennych nocy, ale też Hena, który wciąż na nowo powraca do nieśmiertelnych
Powieść przybliża nam losy autora tułającego się po ziemiach zajętych przez Sowietów w trudnych dla Polski latach ‘40 zeszłego wieku.
Pokolenie pisarzy, do którego należę, jest na ogół pokoleniem żołnierskim. Kiedy wojna wybuchła, mieliśmy 15—18 lat. Tak się więc złożyło, że lata szkolne przypadły nam na czasy Polski kapitalistycznej. Zdążyliśmy poznać całą gorycz i cały cynizm ustroju wyzysku. Nasze lata męskie przypadają na
Rok 2001, miasteczko gdzieś w Polsce. Władze i obywatele przygotowują się do uroczystości odsłonięcia pomnika ku czci zamordowanych tu w czasie okupacji Żydów. Do miasteczka przyjeżdża Prezydent RP, znakomici goście z zagranicy, w tym „Pingpongista“, jedna z nielicznych osób ocalałych z pogromu.
Czerwiec 1967 – marzec 1968. Partia Gomułki i Moczara rozpętuje haniebną kampanię antysemicką. (Nazywając ją walką z „syjonistami”). Józef Hen reaguje jak na pisarza przystało: publikuje w paryskiej „Kulturze” pod pseudonimem „Korab” wysokiej klasy opowiadania z cyklu Oko Dajana (1969–1972).
