W swojej najsłynniejszej książce Homo sacer. Suwerenna władza i nagie życie Giorgio Agamben wypracował pojęcie "świętego człowieka" (homo sacer), które na trwałe weszło do współczesnego dyskursu filozoficznego. Oznacza ono człowieka, którego można bezkarnie zabić, bez możliwości
Dlaczego nagość nie jest po prostu brakiem ubrania? Co łączy bulimię i starożytne biesiadowanie? Na czym polega siła niemocy? Jak odczytać metaforyczną prozę Kafki? Czym grozi redukcja tożsamości do czysto biologicznych danych? Czym jest współczesność? Komu nie jest obojętna kondycja człowieka we
Profanacje to ostatnia książka Agambena, a zarazem pierwsza, która ukazuje się w Polsce. Składa się na nią dziewięć krótkich, choć pełnych treści esejów filozoficznych, w których autor prowadzi czytelnika przez meandry współczesnego świata, mając za przewodnika pojęcie profanacji.
Zapalam światło w ciemnym pokoju: oświetlony pokój z pewnością nie jest już ciemnym pokojem, utraciłem go na zawsze. To, czego mieć już nie mogę, co nieskończenie wymyka się wstecz, a zarazem wypycha mnie naprzód, jest już jedynie przedstawieniem języka, ciemnością zakładaną dla światła. Światło
"Stan wyjątkowy" Agambena powstawał w czasie tak zwanej wojny z terroryzmem, która była odpowiedzią Stanów Zjednoczonych na ataki z 11 września 2001 roku. Ten fakt historyczny ma ogromne znaczenie, ponieważ projekt Agambena został pomyślany nie tylko jako studium filozoficzne, ale także
Czy można sobie wyobrazić ludzką wspólnotę, która nie rości sobie prawa do tożsamości – bycia Amerykaninem, muzułmaninem, komunistą? W jaki sposób wspólnota może być uformowana z jednostek, które odrzucają kryteria przynależności? Od świętego Tomasza do reklamy rajstop; od Talmudu do Tiananmen; od
Poncjusz Piłat, prefekt Judei, inspirował najwybitniejszych twórców kultury europejskiej. Tym razem tę tajemniczą postać i jej relację z Jezusem analizuje Giorgio Agamben, zastanawiając się, dlaczego spotkanie tego, co boskie, i tego, co ludzkie, przybrało postać procesu prawnego. O randze Piłata
