Fernando Pessoa (1888-1935), modernistyczny poeta i prozaik portugalski, jest uznawany za jednego z najwybitniejszych pisarzy XX wieku. Istnieje bardzo wiele heteronimów Fernanda Pessoi, czyli jego literackich wcieleń różniących się osobowością i stylem, jednak trzy z nich są najważniejsze: Alberto
Napisana w formie dialogu satyra, której bohaterem jest bankier o anarchistycznych, jak twierdzi, poglądach. "Pracowałem, walczyłem, zarabiałem pieniądze; pracowałem jeszcze bardziej zawzięcie, walczyłem jeszcze bardziej zawzięcie, zarabiałem jeszcze więcej; zarabiałem w końcu mnóstwo pieniędzy.
W pierwszej części książki mamy utwory choleryczne, histeryczne, pochodzące z okresu sensacjonistycznego, a im dalej zagłębiać się będziemy w lekturę, wiersze stają się coraz bardziej intymistyczne, przesiąknięte cierpieniem, znużeniem życiem, tęsknotą za minionym czasem, strachem i niepokojem,
Je ne suis rien Je ne serai jamais rien. Je ne peux vouloir être rien. A part ça, je porte en moi tous les rêves du monde.
W poemacie epicko-lirycznym Mensagem (orędzie, przesłanie), opublikowanym w 1934 roku, Pessoa stworzył wizję dziejów Portugalii, w której kluczową pozycję zajmuje odczytany na nowo mesjanistyczny mit króla Sebastiana. To jedyne opublikowane w formie książkowej za życia poety dzieło pisane w języku
Lizbona- przewodnik Pessoi po jego ukochanym mieście, w którym wysławia piękno, sztukę, historię i wielkość Portugalii- została napisana po angielsku w 1925r.
Gdyby to Pessoa przygotował do wydania "Księgę niepokoju", zapewne wyszłaby z tego mniejsza książka. Jak wynika z jego notatek, przewidywał „w miarę możliwości rygorystyczną selekcję różnych istniejących fragmentów”, dostosowanie tych najstarszych do „prawdziwej psychiki” Soaresa oraz „ogólną
