Poezja Brylla ma często charakter gryzącej satyry czy gorzkiego żartu. Przykładowo wiersz "Ta nienawistna miłość..." drwi z elementów kultury elitarnej pielęgnowanej na magnackich dworach, oderwanej od życia społeczeństwa w ubogim i ciemnym kraju. Z kolei w wierszu "Z Lenartowicza" wykpiony zostaje
Autorski wybór wierszy Ernesta Brylla (ur. 1935), poety, którego kolejne tomy wierszy i głośne dramaty spotykały się zawsze z żywym odbiorem licznych czytelników, a zarazem wzbudzały szerokie dyskusje i emocje recenzentów. Po ukazaniu "Rzeczy listopadowej" (1968) okrzyknięto go czwartym wieszczem,
Tomik wierszy, w których autor podejmuje tematy ogólnoludzkie, jak przemijanie czasu, życie i śmierć.
Miesięcznik Dialog poświęcony jest dramaturgii współczesnej – teatralnej, filmowej, radiowej i telewizyjnej. Został założony w 1956 roku przez Adama Tarna, dramatopisarza i tłumacza, który kierował pismem do 1968 roku. Naczelnymi readktorami pisma byli: Konstanty Puzyna, Stanisław Stampf’l, Jerzy
Zawartość zbiorku: - Rzecz listopadowa - Na szkle malowane W "Prywatnych obowiązkach" (1972) Miłosz uznał sztukę "Rzecz listopadowa" za jeden z przejawów "zniewolenia" przez komunizm, gdyż skrajnie pesymistyczne ujęcie sytuacji Polski w utworze wykluczało wszelką perspektywę buntu. Wydaje się
Trudno zrozumieć, że można zachować poczucie przynależności do wspólnoty, historii kultury, a jednocześnie zostać pozbawionym ojczystej mowy. Tak jakbyśmy czytali dziś Reja, Kochanowskiego, Mickiewicza, Norwida, Leśmiana w tłumaczeniach na języki tych, którzy odebrali nam kraj i historię. A mowa to
Najazd Normanów, rozpoczęty lądowaniem pod Waterford w sierpniu 1170 roku, choć zaczął cykl krwawych rzezi w historii Wyspy, nie zniszczył jeszcze kultury irlandzkiej. Irlandia XII wieku była krajem, który tyle jeszcze ze swojej kultury i cywilizacji mógł ofiarować najeźdźcom, że niezmiernie szybko
Prapremiera sztuki odbyła się 5.XII.1968 r. w Teatrze Ludowym w Nowej Hucie, w reżyserii Ireny Jun.
"Żebyśmy mogli zapomnieć co trzeba A zapamiętać to czego nie było Żebyśmy mogli w ziemię się zagrzebać I jak robak przeczekać pogodę niemiłą Żebyśmy mogli potem z tej martwiny Z ciemnej larwy w motyla nagle się wylinić…"
