Gloria victis - Eliza Orzeszkowa
"Gloria victis" - "Chwała zwyciężonym". Opowieść drzew rosnących na polanie, na której znajduje się mogiłą powstańcza, o bitwie, rozegranej wiele lat temu.
"Gloria victis" - "Chwała zwyciężonym". Opowieść drzew rosnących na polanie, na której znajduje się mogiłą powstańcza, o bitwie, rozegranej wiele lat temu.
Jedna z najmniej znanych powieści Elizy Orzeszkowej. W barwny i często zabawny sposób ukazuje życie kilku warstw społecznych w okresie zaboru rosyjskiego.
W dorobku literackim Elizy Orzeszkowej nowele zajmują szczególne miejsce. Pisarka zawarła w nich program pozytywizmu, aktualną dla tamtego okresu problematykę, stworzyła swoisty dokument epoki. W ciągu całego życia napisała około trzydziestu powieści i około stu nowel i opowiadań, co świadczy o
Skromna to objętościowo pozycja i raczej uboga w fakty, bo chociaż ma aż cztery rozdziały (Pamiętnik, Wspomnienia, Autobiografia w listach, Zwierzenia) to właściwie wszystkie one traktują ciągle o tych samych wydarzeniach.
“Kilka słów o kobietach”, czyli emancypacja według Elizy Orzeszkowej.
Główną bohaterką noweli "A... B... C..." Elizy Orzeszkowej jest Joanna Lipska, córka zmarłego nauczyciela. Utwór daje przykład pracy u podstaw, tu opisanej jako prowadzone przez młodą dziewczynę domowe nauczanie, nie tylko podnoszące poziom wykształcenia wśród niższych warstw
„Romanowa” to na wskroś autentyczna powieść poruszająca problem alkoholizmu oraz współalkoholizmu. Pokazuje ona bezradność wobec nałogu oraz szkody, jakie wyrządza wszystkim żyjącym w otoczeniu alkoholika.
Wydany w 1878 r. Meir Ezofowicz został uznany przez wielu za "objawienie". Pisarkę od dawna interesowało życie, kultura i religia Żydów i w tej powieści starała się je wiernie odtworzyć. Historia małego miasteczka przekształca się powoli w parabolę, stając się przypowieścią o odwiecznym
„Pierwotni” to kameralny dramat rozgrywający się w niedługim czasie w gronie kilku rodzin reprezentujących różne warstwy społeczne. Głównymi bohaterkami są Izabella z Jagdyszów Odropolska, jeszcze atrakcyjna wdowa, i jej córka Adolfina. Mają one cztery ojczyzny – światową (Paryż), duchową (Rzym),