Heautontimoroumenos Bez nienawiści i bezgniewny, Jak rzeźnik będę niósł ci razy, Jak Mojżesz, gdy bił w skalne głazy! Aż łez cierpienia zdrój ulewny, Aby orzeźwić mą pustynię, Spod powiek twoich się wyleje. Żądza ma gnana przez nadzieję, Na słonych twoich łzach popłynie, Jak chyża
Cudzoziemiec - Kogóż miłujesz najbardziej, człowieku zagadkowy, powiedz? Ojca twego, matkę, siostrę, czy brata twego? - Nie znam ojca, ni matki, ni siostry, ni brata. - Przyjaciół? - Posługujesz się słowem, którego znaczenie aż po dziś dzień pozostało mi niepojęte. - Ojczyznę? - Nie wiem, pod jaką
"Czytelnik otrzymuje w tej książce zbiór dobrany pod względem, z jednej strony tematycznym, z drugiej zaś strony skorelowany historycznie. [...] Żywię także nadzieję, że nikt o zdrowych zmysłach nie oskarży mnie, czy któregokolwiek z prezentowanych autorów (post mortem, rzecz jasna, post mortem) o
Muza sprzedajna Muzo moja, tyś prawa pałaców kochanka, Lecz gdy Styczeń rozpęta swoje Boreasze, Czy będziesz miała ogrzać czym biedne poddasze I okryć nogi ciepłem jakiegoś gałganka? Czy odegnasz od ramion swoich marmurowych Blask, co wnosi ci oknem swoje mroźne tchnienie, A że twa kiesa
Charles Baudelaire: Z Kwiatów zła, przeł. Marcin Ciura, Ryszard Engelking, Tomasz Swoboda Gerard Reve: Werther Nieland, przeł. Łukasz Żebrowski Simon Vestdijk: Nakaz milczenia, przeł. Łukasz Żebrowski Hugo von Hofmannsthal: Wiersze, przeł. Jacek St. Buras Muriel Spark: Pocieszyciele, przeł.
Zmrok poranny Po dziedzińcach koszarów bębny brzmiały gwarnie Pobudkę, - a wiatr ranny zdmuchiwał latarnie. Był to czas snów niezdrowych, co natrętnym rojem Sen ciemnowłosych chłopców burzą niepokojem, Gdy jak źrenica krwawa a wiecznie drgająca, Lampa czerwonym piętnem zda się na tle
Dusza wina Raz płyn winny w butelkach śpiewał głosem takim: Pieśń światła, pieśń braterstwa niosą moje ciecze, W swoim szklanym więzieniu, pod czerwonym lakiem Dla cię wydziedziczony, luby mi człowiecze! Wiem dobrze, ile trzeba na wzgórzu w posusze Twego trudu i potu, i słonecznych żarów,
Już! Sto razy słońce trysnęło już, promienne lub zasmucone, z owej bezmiernej kadzi morza, której brzegi zaledwie dają się postrzec; sto razy nurzało się znów, skrzące lub posępne, w bezmiernej kąpieli wieczoru. Od rozlicznych dni wolno nam było, zadumanym, wpatrywać się w drugą stronę firmamentu i
Niepowrotne Możnaż zdławić sumienie, któregośmy łupem, Co żyje, w kleszcze pochwyca? Które karmi się nami jako robak trupem Jako dąb żre gąsienica? Możnaż zdławić sumienie, któregośmy łupem? W jakich filtrów potopie, - czy win, czy owsianek Zginie wróg stary, straszliwy, Niszczyciel
Jest to pierwszy polski przekład noweli Baudelaire'a, które ukazało się z okazji 180 rocznicy urodzin poety. Nigdy w Polsce nie tłumaczona nowela młodego Baudelaire'a - wyznanie i plotka, laboratorium i ironia, teorii i erotyzmu.
