Pododdziały grupy Atlantic nie napotkały na opór podczas domarszu do obiektów ataku i sprawnie opanowały zapory i elektrownie wodne w Madden i Gatun, obiekty wojskowe i policyjne w porcie Colon oraz więzienie w Gamboa.
Na początku września siły KRL-D zajęły 95% terytorium półwyspu zamieszkanie przez 97% ludności. Siły ONZ (91 tys. żołnierzy południa, 87 tys. Amerykanów, 2 tys. Brytyjczyków) utrzymywały jedynie niewielki obszar wokół portu Pusan (tzw. przyczółek lub worek pusański).
17 stycznia o godzinie 2:39 zespół komandosów wspieranych przez śmigłowce wojsk lądowych Task Force Normandy MH-53 Pave Low i AH-64A Apache uzbrojone w pociski rakietowe typu Hellfire wykonał pierwsze uderzenie na irackie stacje radiolokacyjne w pobliżu granicy.
11 grudnia uderzyły w Czeczenię 3 zgrupowania uderzeniowe: północne – z Mozdoku, zachodnie – z Inguszetii i południowo–wschodnie – z Dagestanu. Atak był wykonany wyjątkowo nieudolnie. Kolumny rosyjskie, w składzie nie mniejszym niż 5 tys. żołnierzy i ponad 100 pojazdów opancerzonych każda,
Trzecia kolumna indyjska utknęła na ok. 12 godzin podczas forsowania rzeki Ravi. Na jednym z odcinków, podczas próby nocnego forsowanie rzeki z marszu, ugrzęzły w piasku wszystkie wozy indyjskiego batalionu i od świtu uwalniano je z pułapki. Miało ta jednak nieoczekiwany aspekt pozytywny, gdyż
O 15:30 dywizjon otrzymał informację, że dywizja przechodzi do pościgu, co dowódca dywizjonu zinterpretował, że przed nim nie ma przeciwnika aż do granicy z Kuwejtem. Niestety...
