Liryki najpiękniejsze - Adam

Zbiór zawiera: Legenda pierwszej miłości, Niezabudki kwiecie, Bławatek, Stokrotki, Róża, Powój, Lilie wodne, Dzwonki, Mitry, Fijołki, Kwiat paproci, Między nami nic nie było, Zwiędły listek, Posyłam kwiaty..., Ja ciebie kocham, Sonet, Sonet, Życzenie, Ach powiedz!, Ty czekaj mnie!, Rezygnacja,

Wierzę w miłości wieczny cud

Wierzył w miłości wieczny cud. Wieczny - bo odradzający się w zmienionym kształcie i dzięki temu sprawdzalny; pamięcią, dotykiem, słuchem, wyobraźnią, poprzez odkrycie naukowe i wiedzę czy tez przysłowiowe cztery pory roku, które jedynie sankcjonują tak postrzegany porządek. W cud - bo w obliczu

Ze sceny świata. Poezje -

[Jednego serca... - Adam Asnyk

[Jed­ne­go ser­ca... Jed­ne­go ser­ca! tak ma­ło, tak ma­ło,  Jed­ne­go ser­ca trze­ba mi na zie­mi!  Co­by przy mo­jem mi­ło­ścią za­drża­ło,  A był­bym ci­chym po­mię­dzy ci­che­mi.    Jed­nych ust trze­ba! skąd­bym wiecz­ność ca­łą  Pił na­pój szczę­ścia usta­mi mo­je­mi,  I oczu dwo­je,

Z pomocą twojej miłości -

Zbiór wierszy o miłości

A Sonnet (One Heart) - Adam

A Sonnet (One Heart) One heart, one heart is all I...m dreaming of  One heart upon this sullen earth I seek.  A heart to tremble with my heart in love,  So that I be a meek one mid the meek.    One pair of lips, wherefrom my lips for aye  Would drink the drink of joy with no constraints.  Two eyes

Fresk pompejański - Adam Asnyk

Fresk pom­pe­jań­ski Zie­lo­ne, won­ne ga­je roz­sia­dły się wko­ło,  Po uro­czych pa­gór­kach zbie­ga­jąc w do­li­ny;  Gdzie­nie­gdzie dąb lub kasz­tan pod­no­si swe czo­ło,  Po nad drob­niej­sze mir­ty, lau­ry i ja­śmi­ny.  Ła­god­nie plusz­czą źró­dła skry­te gdzieś w zie­le­ni,

Gdybym był młodszy,

Tomik wierszy Asnyka w formie miniatury.

Myślałem, że to sen - Adam

Wspaniała poezja, ostatnio jakby trochę zapomniana... A szkoda!!!!!!

Historyczna nowa szkoła -

Hi­sto­rycz­na no­wa szko­ła Hi­sto­rycz­na no­wa szko­ła  Swą me­to­dę ba­dań ści­słą,  Spro­wa­dzo­ną hur­tem z Nie­miec,  Roz­po­wszech­nia po­nad Wi­słą,  I na­byw­szy po­gląd świe­ży,  No­wym łok­ciem dzie­je mie­rzy.    Nie chcąc po­paść w daw­ne błę­dy  Me­sy­anicz­nych, mgli­stych mrzo­nek,