Słońce powstanie znowu... ...Słońce powstanie znowu, i źrenica chora Chce wierzyć, że nie będzie to słońce czekane: Odmłodzona straszliwie, zbyt znana aurora, Której się nie spodziewam, której czekam jeszcze, Ta, co miłością karmi piersi głuchych ranę! Na próżno: wiem; okropna pewność mnie
Akcja książki rozgrywa się w latach 60. XX wieku i obecnie. Na początku wydarzeń główna postać, Émile, ma dwanaście lat. Jego ojciec to prawdziwy bohater – był mistrzem judo, świetnym piłkarzem, pastorem, szpiegiem, a nawet doradcą de Gaulle'a. Chłopiec czuje dumę i zarazem fascynację. Ojciec
- François-René de Chateaubriand : Przygody ostatniego z Abenserażów - Charles Nodier: Roztoka Potępieńca - Alfred de Musset: Mimi Pinson - Théophile Gautier: Stopa mumii - Stendhal: Vanina Vanini - Prosper Mérimée: Wenus z Ille - Prosper Mérimée: Mateo Falcone - Honoré de Balzac: Pułkownik Chabert
Na Belleville'u, w szemranej ,,kolorowej" dzielnicy Paryża, gdzie trudno spotkać autochtonicznych Francuzów, na szóstym piętrze bez windy mieszka Momo, dziecko ulicy. Wychowuje go pani Roza, stara Żydówka cudem uratowana z Auschwitz. Jest brzydka, łysa i schorowana, dawniej radziła sobie jako
Wychodźcy Z burym kotem, z wiernym psem, Z chęcią życia Bóg wie czem, Idą w mroku, brnąc po grudzie, Nasi ludzie: Wiekuistych dróg tułacze, Dżdżów pijaki, mgieł palacze. Nic nie mają nasi ludzie: Nic a nic - Prócz gościńca w mroków chmurze. Każdy niesie na kosturze W swojej chustce
Marzę sobie tak czasami, że ojciec przestaje pić, pomagamy mu z braćmi wybudować dom. Wprowadzamy się – każdy do swojego nowego pokoju. Dobijają się do mnie kolesie z klasy, ale ja ich spławiam, bo akurat jest u mnie Olga. Gadamy sobie chwilkę, a potem jedziemy moim nowiutkim skuterem do
