Staroruska teologia paschalna w świetle pism św. Cyryla Turowskiego - Wacław Hryniewicz
Recenzja Romana Mazurkiewicza "Staroruski złotousty" ("Znak" 1994 nr 3 s. 129-134):
Recenzja Romana Mazurkiewicza "Staroruski złotousty" ("Znak" 1994 nr 3 s. 129-134):
Dzięki tej książce nauczysz się wszystkiego o roli duchowego strażnika, który używa mocy modlitwy, by chronić swoją rodzinę, kościół, miasto i naród.
Chrześcijanin w tym świecie, obojętnie czy jako mnich czy też świecki, cenobita czy anachoreta, gdy tylko chce wiernie naśladować Pana, wchodzi ciągle w jedno i to samo doświadczenie, które ostatecznie nie jest niczym innym jak doświadczeniem samego Chrystusa. Doświadczenia anachorety i mnicha
Czy wyobrażasz sobie Boga jako staruszka z siwą brodą unoszącego się w niebie? Czy może jako kaznodzieję walącego w ambonę i krzyczącego na ludzi? Bóg w niczym nie przypomina tych stereotypów. On istnieje naprawdę. On żyje. Zna twoje imię i kocha ciebie! Każdego dnia możesz usłyszeć, co On chce ci
Nadszedł czas skrystalizowania naszej wiedzy. Z nadmiaru analizy, błąkamy się w rozdrobnieniu faktów i nie umiemy ich uporządkować. Z chwilą – kiedy chcemy zebrać wszystkie dane naszych doświadczeń pozytywnych, rozum natrafia na tajemnice niezbadane. Skąd pochodzą te bogi, przed którymi korzyła
Autor omawia czternaście reguł rozeznawania duchów św. Ignacego Loyoli zawartych w "Ćwiczeniach duchowych". Autor nie tylko pomaga zrozumieć współczesnemu Czytelnikowi trudny, pochodzący z XVI wieku tekst św. Ignacego, lecz także ukazuje aktualność jego duchowych intuicji, które również
W ciągu pięciu wieków przed naszą erą, Europę można było podzielić na trzy wielkie kręgi kulturowe: Na południu (strefa śródziemnomorska) kwitła kultura hellenistyczna, na wschodzie wśród olbrzymich obszarów Eurazji kultura scytyjska i wreszcie na zachodzie kultura celtycka. Charakterystyczną
Słowo rozpala wiarę, z wiary rodzi się nadzieja Teksty abp Grzegorza Rysia to Ewangelia głoszona z niezwykłą mocą i wiarą. Autor, jak mało kto przekazuje Słowo, które nie jest przysłonięte efektowną retoryką, ale żywym doświadczeniem bliskości i miłości Boga.
Pod pozorem wyjątkowej religijności i rzekomej wierności wobec hierarchii kościelnej i tradycji tajne stowarzyszenia w rodzaju Opus Dei rozmyślnie rozpowszechniają fałszywe informacje na temat swoich zamiarów i działań. Są nieposkromione w swej żądzy władzy, aprobowane i wspierane przez Kurię