Nieodgadnione, pełne metafor, czasami nieco przerażające, tak jakby autorka chciała wstrząsnąć czytelnikiem, obudzić go ze snu obojętności i egoizmu, zatrzymać w tym codziennym pędzie ku samozagładzie. Na szczęście na tym nie poprzestaje. Wie, co trapi dzisiejszego człowieka. Wskazuje mu drogę
Zbiór aforyzmów. "A może dopiero w świecie, który nie zna grawitacji, będzie opadanie na dno godne pogardy? A może jesteśmy jedynie czyimś wspomnieniem? A może wykorzystamy kiedyś przemysłowo dusze ludzkie?"
Błogosławieństwo Gdy poeta za potęg najwyższym wyrokiem, Zstępuje na tej ziemi nudy i nieszczęście: Jego matka, w rozpaczy, z przerażonem okiem Bluźni - i przeciw Bogu podnosi swe pięście: «O, czemuż raczej łona nie strułam gadziną, Zanim na świat wydałam to szczenię ohydne! Bądź przeklęta,
Na halnym stoku Olbrzymi, nagi, piękny, na halnym stoku leżę, Oparłem silnie stopy o smreków smukłą ścianę, Pod głową splotłem ręce i wdycham w krąg rozwiane Ofiarne ziół westchnienia i żywic wonie świeże... Nade mną błękit nieba głęboki, nieskalany -- A po nim
Utwory Ks. Jana Twardowskiego istnieją w bardzo wielu wydaniach i wersjach i stąd też potrzeba zebrania w całość i uporządkowania dzieł jednego z najpopularniejszych klasyków polskiej poezji. Utwory te polecamy nie tylko dzieciom, ale również dorosłym, kiedy będą je czytać, zyskają nadzieję,
Fragment: "okruchami lustra/ wpadła mi miłość do oka/ niewidomy szukam ciebie/ choć jesteś tylko formą ciemności..."
Chciałbym być w ignorancji podobny do brzasku, Który po prostu wzeszedł, rozhuśtał pełen blasku Powóz ponad pochmurne grzbiety ciemnych koni. Chciałbym - bo cała wiedza niewarta źdźbła słomy - Jak brzask być płochy i tak nieświadomy. William Butler Yeats (1865-1939) Najsłynniejszy poeta irlandzki,
Wybór opracowali Carlos Marrodan Casas i Kazimierz Piekarec
Lutnista Kędziory zdobne w pierścień biały, szczupłe Ramiona w suty płaszcz, kiedy wystąpił Na próg i w struny uderzając lutni; Naprzód w zlęknieniu dygocąc młodzieńczym: Surowych starców serce dławi w gardle. Jak na policzkach trwożną czerwień wznieca; Jak opadały do stóp schylonego W ukłonie
