Nowy zbiór autorki "Gorzkich żalów" przynosi trzydzieści wierszy. Inaczej niż kiedyś u Julii Hartwig, refleksja zdecydowanie przeważa teraz nad zapisem realności, a świat wewnętrzny nad tym, co materialne. Człowiek, który mówi do nas spośród linii tych utworów żyje w bardzo późnym już
Antologia poezji polskiej z analizami, przygotowana pod redakcją Dariusza Tomasza Lebiody, obejmująca wiersze od Mickiewicza do Herberta. Założeniem autorów było przygotowanie książki, która mogłaby służyć jako pomoc podczas lekcji języka polskiego dla uczniów, studentów i nauczycieli. Chodziło
Zapraszam Cię do wędrówki ścieżką, która została przetarta moimi stopami... Zapraszam Cię do krainy zamkniętych oczu i otwartych serc... Zapraszam Cię w świat gdzie, ból i strach panują nad miłością... W świat, gdzie dobro nie zawsze zwycięża zło... Zapraszam Cię w podróż, gdzie milczenie jest
41 wierszy dramatycznie wołających o miłość. Zbiór bardzo intymnej poezji Agnieszki Osieckiej.
"Antologia Poezja polska" to jednotomowe kompendium tekstów poetyckich omawianych w liceach ogólnokształcących, technikach i szkołach zawodowych. Zawiera utwory objęte programem szkolnym, ułożone w porządku chronologicznym. Ma służyć nauczycielom i uczniom jako pomoc na lekcjach
Pewność niepewności, czyli paradoksy, aforyzmy, pytania, złote myśli etc. To długi tytuł, choć autor we wstępie odnosi się do swojej ulubionej formy - aforyzmów, które wybiegając poza logikę ludzka, jest dzięki temu bliższy Bogu. Można bowiem mówić bardzo nielogicznie, a jednocześnie bardzo
Debiut poetycki gdańskiego autora, Adama Majewskiego. "Adam Majewski ogląda rzeczywistość bez wstępnych hipostaz. Ani nią olśniony, ani zniesmaczony; jest taka, jak jest. I on w niej, też do rozpoznania. Niby to proste, ale przecież bezpieczniej oddać się w służbę idei (lub konfesji): ma się
Ilona Witkowska, kółko graniaste łódź zatonęła koło Lampedusy. śmialiśmy się: Łódź zatonęła? miasto? my tu się śmiejemy, oni tam umierają. więc co? mamy się nie śmiać? kiedy się nie śmiejemy, to też umierają.
Cały świat byś ściągnęła... Cały świat byś ściągnęła w twej uliczki brudy, Nierządnico! okrutną czynią ciebie nudy! Aby wyćwiczyć zęby swe do tej igraszki, Co dzień jednego serca trzebać, jednej czaszki; Oczy twe gorejące, jak szyby sklepowe Na jarmarkach, gdzie płoną gałęzie cisowe, Są - jako
