Bębny nocy (Doboši noći) – tak samo rzekomo nazywała się zaginiona i nigdy nieodnaleziona powieść wybitnego chorwackiego poety Tina Ujevicia (1891–1955). Bohaterem Bębnów jest Josip Gubernik, austriacki leśnik, który w czerwcu 1914 roku przyjeżdża do Sarajewa badać klon jaworowaty, drzewo
Młoda Żydówka z Lublina, dziewczyna z dobrego domu, od niedawna szczęśliwa mężatka, już na początku wojny zostaje wyrwana z bezpiecznego świata, w którym się wychowała. Doświadcza koszmaru getta lubelskiego i warszawskiego, uwięzienia przez gestapo, utraty najbliższych. Przechodzi przez piekło
Układając niniejszą książkę pod koniec listopada 1981 roku nie przypuszczałem nawet, że stanie się ona podsumowaniem mojej trzynastoletniej przygody z Radiem. Ale jest! Co zresztą w żaden sposób nie wpływa na jej zawartość. Starałem się po prostu zgromadzić trochę utworów reprezentatywnych dla
Powieść o polskim katolicyzmie stadionowo-pielgrzymkowym. Słowo o zabobonnej wierze ludu naszego, przyuczonego przez ojców duchownych do myśli na klęczkach i do śpiewu pokutnego. Książka jeszcze o tym, jak trudno iść pod pątniczy prąd, z głową podniesioną, i patrzeć w górę, nad horyzont, za którym
Z okładki: To wszystko zaczęło się w Polsce. W latach siedemdziesiątych. Była taka "pasterka", było trzydziestu milczących, zaprzysiężonych świadków zbrodni. Autentyczne są tu słowa aktu oskarżenia, niejeden dialog na sali sądowej i w śledztwie. (...) Wytworem autorskiej wyobraźni są postacie
Niezwykła atmosfera nowej książki Tracy Chevalier, sprawia, że czytelnik przekracza granicę czasu i porusza się po Londynie początku XX w., gdzie po śmierci królowej Wiktorii Anglicy wkraczają w edwardiańską wiosnę, kwestionując dziewiętnastowieczną hierarchię wartości. Widzimy to w domach dwóch
Druga z trzech powieści Reginy Doman, której głównymi bohaterami są Blanche i Bear. Jak się okazuje, pierwsza część powieści tylko pozornie zakończyła się baśniowym happy endem „żyli długo i szczęśliwie”, bowiem zło, które ich prześladowało, nie zostało do końca pokonane i da o sobie znać w
Oniemiała ze zdumienia młoda pracownica nauki pochyliła się nad swoim znaleziskem, niczym archeolog zskoczony własnym, wiekopomnym odkryciem. Wpatrywała się w oblicze człowieka, którego portret winien już od dwóch dni wisieć w każdym urzędowym miejscu... Miała okazję porównać go z oryginałem.
Być może dociekliwy czytelnik zada sobie pytanie, dlaczego wydajemy dzieła zebrane Ireneusza Iredyńskiego. Odpowiedź jest prosta ? spuścizna literacka tego twórcy zasługuje na przypomnienie. Nie powinno być tak, że niebanalna postać, autor ciekawych utworów odchodzi w niebyt wraz z epoką, w której
Klarowność stylu i umiejętność operowania językiem różnych grup społecznych sprawiają, że Ludzi czyta się z wielkim zainteresowaniem i przyjemnością, nawet jeśli sprawy poruszane w tych krótkich narracjach nie zawsze należą do przyjemnych.
