"W pewnym mieście, którego nazwa wcale nie jest ważna, przy ulicy Takiej-a-takiej mieszkała sobie dziewczynka imieniem Florentynka. Florentynka byłaby najzwyklejszą dziewczynką na świecie, gdyby nie to, że nie potrafiła wymawiać słowa „tak”… … A zaczęło się wszystko pewnego wieczoru, gdy
Sfinks w (o)błędzie to trzecia część tryptyku dla urwisów w każdym wieku, który opowiada o przygodach rezolutnego Stasia i jego gadającego kota-erudyty. Dwa pierwsze tomy pt. A wszystko przez faraona i Koty pustyni stały się prawdziwymi bestsellerami. W powieści Sfinks w (o)błędzie ojciec Stasia,
He’s a boy called Jew. Gypsy. Stopthief. Runt. Happy. Fast. Filthy son of Abraham. He’s a boy who lives in the streets of Warsaw. He’s a boy who steals food for himself and the other orphans. He’s a boy who believes in bread, and mothers, and angels. He’s a boy who wants to be a Nazi some day,
Są różne sposoby opowiedzenia historii. W tej autobiograficznej książce bohaterowie- ekscentryczna cioteczna babka, chiński kucharz i bezczelny były dżokej- zjawili się, by pokazać perypetie autorki, począwszy od czasu jej dzieciństwa. Podobnie jak książkowa Mary Poppins, pojawiają się w życiu
Radosne przygotowania do świąt ujęte w formę krótkich historii z życia pewnej sympatycznej rodziny. Kalendarz adwentowy staje się pretekstem do wytłumaczenia dzieciom jak szykujemy się do świąt Bożego Narodzenia, po co to robimy, jaki jest prawdziwy sens świąt i Adwentu. O roratce, wieńcu
Jagiełło pod prysznicem to pełna humoru opowieść o polskich władcach, która zaciekawi nawet tych, którzy dotąd uważali, że historia jest nudna jak flaki z olejem. Przekonają się, że prawdziwa historia Polski obfituje w wydarzenia, których nie wymyśliliby scenarzyści Gry o tron, pełna jest zdrad,
Jeden z najbardziej lubianych w Wielkiej Brytanii pisarzy współczesnych - William Horwood, stworzył kontynuację powieści Kennetha Grahama "O czym szumią wierzby". "Zima pośród wierzb" - jest drugą częścią przygód czterech przyjaciół - Kreta, Szczura, Borsuka i naturalnie,
Wiersz Tuwima pokazuje sympatyczną dziewczynkę Zosię. Wydaje się jej, iż zna lub może znać odpowiedzi na wszystkie pytania bez nauki i pomocy dorosłych. Na koniec dialogu przyznaje się do swojej głupoty, ale czyni to z rozpędu i bez zastanawiania się.
