Aby ludzkość przetrwała i wznosiła się ku wyższemu życiu, w którym jest coraz więcej świadomości, wolności i poszanowania człowieka, trzeba ja przekonywać, że warto w tym kierunku podążać. Coś z naszych wysiłków przetrwa na zawsze.
Autorem tej książki jest Jean Améry (właśc. Hans Mayer, 1912–1978), belgijski pisarz urodzony w wiedeńskiej rodzinie żydowskiej. Od 1938 roku żył w Belgii, więziony w czasie wojny w nazistowskich obozach koncentracyjnych, m.in. w Auschwitz. Jako pisarz stał się znany w latach 60. XX wieku, kiedy
Łzy Erosa to ostatnie dzieło Georges'a Bataille'a. Udręczony chorobą pisarz powraca do swoich najważniejszych fascynacji i obsesji, powierzając opowieść obrazom, które przybliżają tajemnicę związku śmierci i erotyzmu. Od prehistorycznych posągów i malowideł przez różne postacie manieryzmu aż po
"Ugruntowanie metafizyki moralności" dotyka niezwykle subtelnych i najbardziej głębokich kwestii metafizycznych, ponieważ ma w ostateczny sposób uzasadnić możliwość obowiązywania powszechnego prawa moralnego.
Pisma podzielono na trzy części tematyczne: Walka klas, Polityka Babeufa w służbie ludu, Babeuf jako teoretyk komunizmu.
Książka przedstawia zarys wykładu poświęconego podstawowym problemom metafizyki, wygłoszonego w semestrze letnim 1935 roku na uniwersytecie we Fryburgu Bryzgowijskim.
W książce tej autor przedstawia rozwój problematyki filozoficznej na przestrzeni średniowiecza. Pokazuje, jak określona problematyka się rodziła, z czego wyrastała i w czym była charakterystyczna dla epoki.
Autorce książki niniejszych wywiadów udzieliło pięciu myślicieli związanych z Oksfordem - Sir Isaiah Berlin (zm. w 1997), Leszek Kołakowski (zm. w 2009), John Gray, Steven Lukes oraz Joseph Raz.
Książka Svenda Andersena to znakomity podręcznik akademicki etyki, zarówno teologicznej, jak i filozoficznej. Stanowi kompendium wiedzy dla wszystkich zainteresowanych współczesną debatą etyczną. Mimo że nie jest to łatwe, Autor przystępnie wyjaśnia podstawowe pojęcia i doktryny etyczne, takie jak
Gdy powracam myślą do scen widzianych w stanie śmierci klinicznej, przeraża mnie ilość działań, które za życia uważałem za dobre, a które wtedy oceniałem jako negatywne, na przykład spełnione w poczuciu obowiązku uczynienia kogoś innego szczęśliwym kosztem ofiary z mojej strony. Przez lata myślałem
