"Osoba" jest w zasadzie powieścią biograficzną lub, lepiej powiedziawszy, powieścią polityczną, przynosi bowiem złożoną i skomplikowaną opowieść o Wacławie Potureckim, lewicowym intelektualiście w latach międzywojennych oraz bojowniku i działaczu komunistycznym w czasie wojny i okupacji.
Masa nie zna litości. I w tej książce opowiada o wszystkim bez cienia litości – dla siebie, dla matki, dla sadystycznych kolegów z podwórka i ze szkoły, dla bezdusznego lekarza, który zniszczył mu karierę zapaśnika, dla nikogo. Szczery do bólu, ale nieobwiniający innych za to, że został
Czego uczą wspomnienia zawarte w tej książce? Na pewno tego, że nigdy więcej wojny, że nigdy więcej nienawiści między narodami. Ale uczą także przywiązania do polskiej ziemi, do polskiej mowy, do wiary ojców, do miłości Boga i człowieka. Słyszałem kiedyś na lekcji historii, że Polacy mieszkający
Fred Rogers (1928-2003) was an enormously influential figure in the history of television and in the lives of tens of millions of children. As the creator and star of Mister Rogers' Neighborhood, he was a champion of compassion, equality, and kindness. Rogers was fiercely devoted to children and
W Kolacji na cztery ręce, słynnym dramacie Paula Barza, spotyka się niewątpliwy geniusz Bach z wątpliwym geniuszem Haendlem. Czy zatem biografia Bacha, napisana przez niekwestionowanego geniusza, Alberta Schweitzera, nie zasługuje na parafrazę: Biografia na cztery ręce? Zasługiwałaby w pełni,
"Stenogramy" Anny Jambor to niezwykła opowieść młodej, samodzielnej i ambitnej kobiety, która bez wahania korzysta z uroków życia, a przy tym nie traci z oczu najważniejszego dla niej celu, jakim jest zdobycie majątku i pozycji społecznej w przedwojennej Polsce. Stanowią także przykład,
„Kupiłem dzisiaj ten zeszyt. Będę w nim pisał to wszystko, co się ze mną będzie działo. Tego, co było – nie będę opisywał [...]. Będę pisał w tym zeszycie wszystkie moje myśli, tzn. te które będę pamiętał, bo wszystkich na pewno nie dam rady, bardzo dużo ucieknie [...]. Ale przede wszystkim będę
Wspomnienia leśnika, Polaka ormiańskiego pochodzenia, ukazujące koloryt kresów wschodnich przedwojennej Rzeczypospolitej, ormiańskie tradycje, powojenną pracę w leśnictwach południowej Polski, a później w Białowieży i w końcu nad organizacją uniwersyteckiego ogrodu botanicznego w Lublinie.Barwne
Dzieciństwo po wojnie w idyllicznej miejscowości pielgrzymkowej Altötting. Ale historia, którą opowiada Andreas Altmann, nie jest o łasce albo cudach, lecz o brutalnej przemocy i niekończącym się strachu. Altmann wspomina z bezwzględną szczerością: swojego ojca, który wraca z wojny jako psychiczny
