Fragment książki:
Główną cechą powieści okresu popozytywistycznego była przewaga liryzmu nad epiką. Pisarze tacy jak Przybyszewski, Berent i Żeromski prześwietlali jużto życie osobiste, poruszając zagadnienia indywidualnego bytu, jużto sprawy społeczne i narodowe, nietyle rozumowo ile uczuciowo, patrząc na rzeczywistość przez nastroje i doraźne wrażenia. To oparcie stosunku pisarza do świata na wrażeniu i nastroju można by nazwać impresjonizmem literackim. Niema tu już mowy o objektywnem, przedmiotowem przedstawieniu życia i stosunków, opis zostaje wyparty przez liryczne opowiadanie, bohaterowie mniej działają, djalog staje się zjawiskiem rzadkiem, występuje dorywczo, a głównym punktem ciężkości staje się dusza autora. Nie to jest ważne, co czują, i myślą postaci utworu, ale refleksja i uczucia pisarza, który albo przez nie albo w dygresjach wyraża własne duchowe przeżycia. Słowem, uwaga czytelników odwraca się od życia zewnętrznego, od zdarzeń i faktów, od dramatycznej fabuły i intrygi romansowej, zwraca się natomiast w kierunku przeżyć duchowych.
- Autor: Stanisław Baczyński
- Kategoria: językoznawstwo, nauka o literaturze
- Język: polski
- ISBN: 000-00-0000-00-0
- Data wydania: 1927-01-01
- Liczba stron: 47
- Ocena: 0,0
- Wydawnictwo: Dom Książki Polskiej
