Fragment noweli:
Dziwne to życie ludzkie, pełne łez i śmiechu, bolu i radości; jedni płaczą, drudzy się śmieją, jedni cierpią, drudzy się weselą. Któż mógł lepiej studjować jak ja, tę smutną tragedję dla jednych, wesołą farsę dla drugich, która się życiem nazywa. Jestem lekarzem od lat piętnastu, dlatego może napatrzywszy się więcej niż inni na nędze i rozkosze ludzkie, widząc często kapryśną rękę fortuny, rozsiewającą swe dary hojnie tym, którzy jej już nie potrzebują, a biedakom skąpiącą nawet na kawałek czarnego chleba, dla tego może, zniechęciłem się do życia, postarzałem się przedwcześnie. Koledzy moi mówią, że zapatruję się pesymistycznie na świat, że chcę zreformować to, co od wieków istnieje i zawsze istnieć będzie, — ha, być może, że nie mam słuszności, że nie mam to pewne; kolegom moim dobrze się dzieje na świecie, za twierdzenia swoje mają pieniądze, ja za swoje mam zaledwie tyle, że mi na życie wystarczy — przy kim że słuszność?
- Autor: Bronisława Porawska
- Kategoria: literatura piękna
- Język: polski
- ISBN: 000-00-0000-00-0
- Data wydania: 1886-01-01
- Liczba stron: 37
- Ocena: 0,0
- Wydawnictwo: Kurjer Lwowski
