"Gry w szachy uczyła mnie babcia Stanisława i do dzisiaj mówię na gońca "laufer", tak jak zawsze mówiła ona. aw dawnych czasach laufer był służącym, który, paradnie ubrany, biegł z pochodnią przed orszakiem państwa, oświetlając drogę. Laufrem nazywano także chodzącego własnymi drogami włóczykija, pędziwiatra, latawca..."
O autorze tej książki, stałym felietoniście "Tygodnika Powszechnego", Jerzy Pilch napisał, że "o świecie chce opowiadać i opowiada w sposób powieściowy (powiedzmy: quasi-powieściowy)". Podobnie jak poprzednia jego książka – Laufer – także ten zbiór krótkich, osobnych na pozór opowieści, wpisanych w
PRL to nie tylko urzędowa nazwa, którą łatwo przyszło nam zastąpić inną. PRL to nasze materialne i duchowe dziedzictwo, kłopotliwa "masa spadkowa", z którą nie do końca wiemy, co mamy począć. PRL to symbol mentalności, której niepodobna pozbyć się w dowolne chwili jak starego szyldu czy wizytówki.
Świetna, wielowarstwowa powieść, której akcja toczy się w Warszawie, dziesięć lat po upadku komunizmu. Jeden dzień z życia bohatera książki to zaledwie punkt wyjścia do opowieści o skomplikowanych relacjach rodzinnych, o dorastaniu w Polsce lat 50. i 60. i o zawiłych losach polskiej inteligencji.
