Początkowo właściwie nie myślałem o wydaniu moich notatek — była to raczej swobodna rozmowa ze znajomymi, z uczniami; stąd zapewne nieodpowiedni styl i ton mojej książki w stosunku do tego, czego oczekuje się od pracy metodycznej... ale uczciwie przyznaję, że nie jestem — i nigdy nie będę — teoretykiem-metodykiem. Opowiadałem po prostu o moim doświadczeniu życiowym i przy sposobności rozmyślałem.
Nigdy nie mogłem zrozumie jak można technikę gry na fortepianie całkowicie oddzielać od sztuki, tj. muzyki, i pisać o nich specjalną pracę. Można dokładnie znać wszystkie zasady gry na fortepianie jako procesu fizjologicznego, a przy tym zupełnie nie znać pianistyki jako sztuki.
Jak zapewne czytelnik zauważył, starałem się pobudzić go dalszych i samodzielnych rozważań, uważałem, że moja książka, której w duchu nie nazywam książką, ale szkicem, może i winna nadać kierunek myśleniu czytającego.
W książce tej (jak i w pracy pedagogicznej) starałem się przede wszystkim rozbudzić umiłowanie muzyki.
Fragment z przedmowy autora do drugiego wydania „Sztuki Pianistycznej" (Moskwa 1961).
- Autor: Henryk Neuhaus
- Kategoria: muzyka
- Język: polski
- ISBN: 000-00-0000-00-0
- Data wydania: 1970-01-01
- Liczba stron: 282
- Tłumaczenie: Artur Taube
- Ocena: 8,9
- Wydawnictwo: Polskie Wydawnictwo Muzyczne
