Zośka jest urodzonym detektywem. Udowodniła to, w mig odnajdując zaginioną świnkę skarbonkę. Zośka Detektyw znów wkracza do akcji! Nowe imię będzie idealnie pasowało, tego jest pewna. Jednak praca śledcza okazuje się trudniejsza, niż myślała. Drąży sprawę i... dokopuje się do kłopotów!
Kiedy Zosia przyznała się do podrzucenia węża do szuflady biurka pani Muchy, stwierdziła, że uczciwość popłaca! Od tamtej pory ta rezolutna uczennica trzeciej klasy pragnie prawdy, całej prawdy i tylko prawdy. A prawda bywa bolesna. Zośka tak wiele jej mówi, że uczniowie zaczynają przezywać ją
Zosia uważa, że jej życie jest nudne. Przeciętne. Takie sobie. Nie jest najstarsza ani najmłodsza, najwyższa ani najniższa. Nie jest nawet jedyną Zosią w swojej trzeciej klasie. Mimo to wie, że jest wyjątkowa. I chcąc to wszystkim pokazać, dodaje sobie drugie imię: Wspaniała. Używanie tego imienia
zośka Perfekcjonistka, zośka Asekurantka, zośka Wniebowzięta, czasem zośka Naiwna Kretynka, wreszcie zośka zbuntowana wcielenia trzydziestoletniej zofii Piotrowskiej zmieniają się jak w kalejdoskopie. Najgorsze, że jedno pozostaje stałe: zosia Samosia, i to nie od samodzielności, tylko od tego, że
