"Od wielu już lat żaden z debiutantów nie dostarczył mi tylu irytacji filozoficznych, co Rafał Różewicz" - Dawid Jung
Rafał Różewicz debiutował w roku śmierci Tadeusza Różewicza. Po pięciu latach obaj spotykają się na kartach „Po mroku” i jest to zupełnie nieoczekiwane spotkanie. Po raz pierwszy młody Różewicz tak otwarcie nawiązuje do autora „Niepokoju”, czyniąc ze swojego bohatera lirycznego – bohatera rodem z
Różewicz... odnajduje esencję liryki; ale - paradoksalnie - nie przez mnożenie tego, co w poezji ma być najbardziej poetyckie, lecz przeciwnie: sprowadzając poezję do sztuki wyboru z rzeczywistości, do sztuki spojrzenia na rzeczywistość... Różewicz strąca poezję na ziemię i, zarazem, przywraca jej
