Trzeci tom poświęcony jest opisowi miasta ostatniej dekady przed wybuchem drugiej wojny. Jest to okres wielkiego rozwoju architektonicznego i urbanistycznego, wielkich planów przebudowy i rozbudowy stolicy.
Opowieść o mieście okresu belle epoque, mieście, które na przełomie XIX i XX wieku wykorzystało swą szansę na stanie się metropolia w europejskim stylu i to mimo wielu utrudnień wynikających z braku niepodległości.
Lata dwudzieste – lata szalone, jak zwykło się je określać. I rzeczywiście wszystko było szalone i niezwykłe. Ogromna radość z odzyskanej wolności – budowa własnego, demokratycznego i sprawiedliwego państwa. Tyle entuzjazmu i tyle nadziei. Po długiej i strasznej wojnie ludzie pragnęli żyć wesoło,
Warszawa przed 1939 r. była światową stolicą języka jidysz. Dzielnica żydowska zajmowała blisko jedną piątą miasta, rozciągając się od okolic Prostej, Zielnej, Pańskiej po Powązki. Popularnie nazywano ją dzielnicą północną lub Nalewkami. Żydzi mieszkali też w innych rejonach stolicy, stanowiąc
