Dwie tragedie słynnego greckiego tragika, Eurypidesa.
Tragedia napisana przez Eurypidesa w V w. p.n.e. Jest to jedno z 18 zachowanych do dzisiaj dzieł tego autora. Sztukę pierwszy raz zagrano w 428 r. p.n.e. w czasie trwania wojny peloponeskiej, kilka miesięcy po śmierci Peryklesa, do której tekst czyni aluzję. Za tę tragedię Eurypides otrzymał od
Kolchidzka czarodziejka, Medea, zostaje porzucona wraz z dziećmi przez swojego męża, Jazona. Ten bowiem, nie zważając na jej poświęcenie i pomoc, kiedy wraz z Argonautami przybył do Kolchidy po złote runo, postanawia poślubić, w miejsce barbarzynki, koryncką królewnę. Zdradzonej i zawiedzionej
Eurypides (ok. 485-406 p.n.e.) to najmłodszy i najbardziej „nowoczesny” z trzech wielkich tragików starożytnej Grecji, a jego sztuki po dziś dzień nie schodzą ze scen teatrów całego świata. Przyczyną jest ich uniwersalna problematyka, pozwalająca szukać w dawnych mitach odpowiedzi na wiecznie
Eurypides uważany był przez starożytnych za „filozofa sceny” i „najtragiczniejszego z tragików”. Jego twórczość obejmowała 92 utwory, z których w całości zachowało się 17 tragedii i 1 dramat satyrowy oraz ponad 1000 fragmentów. Tematy do swoich sztuk czerpał z mitologii, twórczo przekształcając
