Książka ta, to zbiór trzech esejów najwybitniejszego historyka holenderskiego, Johana Huizingi, znanego u nas z monumentalnej monografii Jesień średniowiecza, pracy, Homo ludens, czy biografii Erazma
Autor wskazuje na grę-zabawę jako element kultury konstytutywny dla wielu jej dziedzin. Zabawa nie jest tu zwykłą rozrywką, lecz współzawodnictwem, rywalizacją, która z czasem przybrała instytucjonalne formy. Huizinga wynajduje nowe słowo "ludiek" na oznaczenie niuansów tego "ludycznego" charakteru
Erazm z Rotterdamu ukazany nam świetnym piórem Huizingi to człowiek pragnący usilnie wolności, jasności, czystości, prostoty i spokoju. Jednocześnie jednak ten obdarzony filologicznym umysłem humanista ma wieki kult dla sztuki wyrażania się, dla języka; dostrzega wszędzie odcienie i chwiejność
Jak pisał Henryk Barycz dzieło Huizingi pozbawiało epokę Średniowiecza upiększeń, akcesoriów i stylizacji, jaką dało jej romantyczne dziejopisarstwo. Z drugiej strony usuwało legendę i fikcję stworzoną przez dziejopisarstwo pozytywistyczne o Średniowieczu jako epoce mroku, prymitywizmu i szarości
