Praca Bierdiajewa koncentruje się wokół kilku podstawowych dla niego problemów, jak wolność - determinizm, istota - istnienie, czas - wieczność. Uderza jednak, gdy znane jest życie Bierdiajewa, szczególny nacisk położony na tragedię filozofa i na samotność, na ból istnienia i przemijanie.
Książka, którą sam autor uznał za syntezę swojej personalistycznej filozofii, jest poświęcona burzeniu mitów odnoszących się do człowieka. Mity te równocześnie człowieka zniewalają. Bierdiajew omawia zniewolenie człowieka przez społeczeństwo, rodzinę, erotykę, państwo, a także przez idee, jak na
Ze wstępu tłumacza: Autobiografia Bierdiajewa, uważana jest za jego najlepszą książkę, daje panoramę wydarzeń historycznych i życia intelektualnego Europy w ciągu pierwszej polowy XX wieku. Jest to opis wędrówki filozoficznej, a ściślej duchowej, przez co sama książka wpisuje się w nurt literatury
Z Posłowia tłumacza: (...) Królestwo cezara zawsze zniewala, natomiast Bierdiajew głosi wolność. Jego wizja jest bardzo pesymistyczna. Żaden ustrój nie jest doskonały, nie będzie też w przyszłości żadnego idealnego ustroju. Zawsze będzie wyzysk człowieka przez człowieka, niesprawiedliwość
