Nowy tomik uznanej wrocławskiej poetki, Urszuli Kozioł. Zbiór równie ciekawy, jak poprzednie dramatyczne treny po śmierci męża. Opowiada o traumie starości, opisuje ból odchodzenia i dotkliwość tej autorefleksji. Liryka refleksyjna najwyższej próby.
Nowe wiersze jednej z najwybitniejszych poetek polskich niosące nie mniejszy ładunek emocji niż liryki z poprzedniego, nominowanego do Nike, tomu Klangor. Poezja jest dla Urszuli Kozioł narzędziem, którym poetka wnikliwie bada osamotnienie po śmierci męża, ból odchodzenia i traumę starości —
"Liryka Urszuli Kozioł, dyskretna i oszczędna, uderza niezwykłą czystością tonu. Wiersze jej nie wyróżniają się zbyt wielką rozległością tematyczną".
Najnowszy piękny liryczny „żalnik” Urszuli Kozioł to pożegnania ze światem, powroty pamięcią do spraw odległych, nawiązania do mistrzów, oswajanie śmierci. Subtelna poezja opisowa, kontemplacja chwili, pejzażu, natury, ukazująca znaczenie słowa/wiersza jako istotnego elementu wiążącego podmiot
