Powieść autobiograficzna, opisująca dom dzieciństwa pisarki w Wołominie koło Warszawy
Zofia Nałkowska prowadziła dzienniki niemal przez całe życie: od 1899 do 1954 roku, czyli przez 55 lat. Zawierają nie tylko zapis prywatnego życia pisarki, ale również precyzyjny i często krytyczny opis czasów, w których żyła.
Dziennik był chyba jedną z ulubionych form ekspresji artystycznej Nałkowskiej. Pisała je od wczesnych lat młodości aż do śmierci. Dzienniki czasu wojny to bardzo osobiste notatki pisarki wydane po śmierci. Opisuje w nich kampanię wrześniową, rzeczywistość okupowanej Warszawy i swoje codzienne życie.
