Jerzy Jarzębski napisał: ‘‘W prozie Agnieszki Drotkiewicz ludzie ciągną ku sobie, ale też manipulują innymi, ranią się bardzo boleśnie i cierpią, nie dorastając do swych marzeń...
Porzucenie jak obóz koncentracyjny. Kim jestem? Uczyłam się siebie na tobie. Ubierałam się dla ciebie, gasiłam papierosy na obcasach, podskakiwałam jak postać z sitcomu albo milczałam jak długo się dało. Esencja vis vitalis, przeskakująca monotonię, szukająca niebieskich kamyków w szparach
Jak żyć? To z pozoru proste pytanie Agnieszka Drotkiewicz zadała dziesięciu różnym osobom. Usłyszała dziesięć różnych życiorysów, dla których osią jest czy była praca, sztuka, religia, natura. Dziesięć opowieści o pomyłkach, ślepych zaułkach, ale i wielkich odkryciach, olśnieniach, prowadzących do
„Moja praca pisarska i artystyczna przebiega dwutorowo: to obraz stymuluje słowo, to słowo stymuluje obraz” — mówi Ewa Kuryluk w książce o podwójnym tytule. Na Manhattanie — „opalonym panu w kapeluszu” — skończyła w roku 1988 pierwszą powieść Century 21. W Małej Wenecji, londyńskiej kuzynce „perły
