Historia o legendarnych wojennych koniach, których już nigdzie nie ma, a w jednym miejscu jeszcze są. O prawdziwych rycerskich mężczyznach, o Rzeczypospolitej jak z kart Trylogii . To opowieść o przygodzie, wolności, pasji życia, tradycji i miłości. Pisana również dla tych, którzy nigdy nie siedzieli na koniu.
To trzecia książka napisana przez Krzysztofa Czarnotę. Autor nie mierzył się dotąd z tak poważnym tematem. Sięgnął do swoich korzeni, do historii życia własnego dziadka. To losy rodziny wywiezionej na Sybir, zimą 1940 roku. O tym jak udało im sie przeżyć i wrócić do Polski.
Bohater powieści przypomina ślepca, który nie potrafi zobaczyć tego, co najcenniejsze w życiu, choć znajduje się to w zasięgu ręki. Wciągnięty w wir robienia kariery zatraca z wolna siebie. Dopiero niezbyt dramatyczne, ale znaczące zdarzenie uruchamia lawinę, która przywraca bohaterowi wzrok.
O miłości do koni i o talencie, którego nie wolno zmarnować. W podaniach można odnaleźć wiele opisów przypadków koni trudnych, kompletnie nieobliczalnych i bardzo niebezpiecznych. Konie te kopały, gryzły, stawały dęba, ponosiły, zrywały najsilniejsze nawet pęta. Czy istniał na nie jakiś sposób?
