Rozprawa doktorska Ewy Machut-Mendeckiej, wydana drukiem w 1992 roku.
Książka eksploruje najnowsze nurty i tendencje w dzisiejszej literaturze świata arabskiego. Autorka, kontynuatorka dzieła Profesora Józefa Bielawskiego, proponuje nowy i oryginalny podział tej twórczości na trzy podstawowe nurty (realizm etnografizujący, nurt subiektywny, nurt narracyjny), a
Książka sięga do najistotniejszych zjawisk kultury islamu. Autorka przybliża formy kultu, takie jak pielgrzymka do Mekki, rytuały szyizmu (drugiego po sunnizmie odgałęzienia islamu) i sufizmu, które zachowują niezmiennie swoją specyfikę. Świat islamu, jak pokazuje monografia, rozwinął też w
Nowa typologia dramaturgicznej twórczości arabskiej, obejmująca czasy nowożytne od roku 1847 po lata 80 naszego wieku. Najwięcej miejsca zajmuje w pracy analiza głównych kierunków rozwojowych tej twórczości, tzn. neoklasycyzmu, realizmu i kreacjonizmu, oraz ocena dzieł ich najwybitniejszych
