"Kolory bez barw" to wnikliwe, subtelne studium psychiki młodziutkiej niewidomej dziewczyny, bezbronnej w swym kalectwie, szukającej swojego miejsca w świecie.
Świetna historia o życiu w przedwojennej (II wojna światowa) stolicy, przy czym narratorka jest trzynastolatką, dość dojrzałą i sprytną jak na swój wiek i owe czasy a jednocześnie w wielu kwestiach bardzo naiwną i na swój sposób zabawną. Od nowa przeżywam swoje dzieciństwo nad tego rodzaju