Pani Izalska nie może się otrząsnąć z myśli pełnych rozpaczy.
Wytęża wszystkie siły, by uważnie prowadzić lekcję ze swą córeczką Krzysią oraz jej przyjaciółką, a sierotką, Ninką.
Jakże się nie ma smucić?
Już od tygodnia przynoszą wieści o cofaniu się wojsk polskich z pod Kijowa, o wielkich zwycięstwach nad niemi przez Rosjan — a ona właśnie miała wyjechać w tym czasie z tego utrapionego Charkowa, gdzie dłuższy czas mieszkała, i próbować dostać się do Kijowa, a stamtąd do swej ukochanej ojczyzny... co powstawała, jak Feniks z popiołów i gromiła dotąd swych nieprzyjaciół, tak potężnie, tak po bohatersku.
Zdawało się, że pójdą te niezwyciężone dotychczas wojska, tam, gdzie się im będzie podobało...
Aż tu naraz te wieści o odwrocie...
Z początku myślała, że gazety rosyjskie tylko się chwalą, że tylko dodają swoim otuchy — ale przekonuje się, iż to już za wiele na proste tylko przechwałki, podobno już wojska polskie odpierają ataki pod Fastowem, Korosteniem, a to przecież oznacza odwrót przynajmniej, jeżeli nawet nie kieskę, jak przedstawiają to gazety...
Więc łzy jej oczy przesłaniają — często nie może zrozumieć odpowiedzi dziewczynek. - (fragment książki)
- Autor: Stanisław Pasławski
- Kategoria: literatura młodzieżowa
- Język: polski
- ISBN: 000-00-0000-00-0
- Data wydania: 1932-01-01
- Liczba stron: 409
- Ocena: 6,0
- Wydawnictwo: Wydawnictwo Księży Pallotynów