Sztuka rozgrywa się wśród mieszczan z Windsoru w ciągu zaledwie kilku dni. Najważniejszy wątek dotyczy Sir Johna Falstaffa, rubasznego szlachcica, który postanawia uwieść równocześnie dwie zamężne mieszczki – panią Page i panią Ford. Nie wie jednak, że obie są najlepszymi przyjaciółkami i szybko dowiadują się o jego planie.

Kontynuacja pierwszego w Polsce wyboru utworów scenicznych Austriaka, Thomasa Bernharda (1931-1989) - jednego z najważniejszych dramaturgów XX wieku.

Tom zawiera teksty czterech sztuk: Nad szczytami jest cisza, Komediant, Ritter, Dene, Voss (Rodzeństwo) oraz Heldenplatz - ostatni, nadzwyczaj poruszający i kontrowersyjny utwór Bernharda.

Zawiera dramaty:
Warszawianka,
Klątwa,
Wesele,
Wyzwolenie

„(NIE)ŚWIĘCI” to książka, której treść stanowi scenariusz sztuki teatralnej. Autorka, Dorota Żywczak, profesjonalnie zaplanowała i zadbała nie tylko o grę dialogową, która nota bene imponuje swoją dojrzałością intelektualną i katolicką, ale również scenariusz i aranżację fabuły – aktu dramatu, w tym na przykład tytuły sugerowanych utworów muzycznych, rekwizyty, a przede wszystkim samo miejsce - kawiarnię Pod Złotym Cielcem. Zasadniczą platformą utworu jest dyskusja pomiędzy kanonizowanymi świętymi, a współczesną młodzieżą. Młodzież nastawiona jest wrogo wobec religii i Kościoła katolickiego i stoi w szyderczej opozycji do świętych. Ci jednak dzięki swojej wrażliwości, dobroci i miłości potrafią rozpoznać współczesne ich problemy, a dalej odpowiednimi argumentami zaczynają ich przekonywać – nie na siłę, lecz z wyczuciem i troską o ich dusze. Spójrzmy na krótki przykładowy fragment rozmowy Sary ze świętym Prudencjuszem Klemensem, dotyczący profanowania sfery sacrum i nazywania tego sztuką:

SARA: No, ale nazwiemy to sztuką… Wolno nam! I nie trzeba się wiele napracować… Ludzi takie rzeczy wciąż mocno poruszają. Zainteresowanie gwarantowane! A skoro jest zainteresowanie to znaczy, że dzieło jest dobre!

PRUDENCJUSZ KLEMENS: No, ale sterta śmieci na środku ulicy też budzi zainteresowanie…

SARA: No, przestań! Śmieci to śmieci! A sztuka to zawsze pewne ryzyko!

PRUDENCJUSZ KLEMENS: Wiem o tym. Kiedy ja zaczynałem tworzyć chrześcijańską poezję, nie wiedziałem, czy ktoś w ogóle będzie chciał to czytać. Wcześniej mało kto się tym zajmował… A ty czym zaryzykowałaś?

The three Theban plays by Sophocles - Oedipus the King, Oedipus at Colonus and Antigone - are great landmarks of Western theatre. They tell the story of Oedipus, King of Thebes, who was destined to suffer a terrible fate - to kill his father, marry his mother, and beget children of the incestuous union. He does this unknowingly but still has to suffer terrible consequences, which also tragically affect the next generation.
These three plays were written around 450 BC, with the playwright following the established convention of presenting the story through main characters but using a chorus - sometimes one voice, sometimes more - as an independent commentator that also occasionally participates in the drama. When the audiences of ancient Athens went to the amphitheatres to see the plays, they would have known the basic story of poor Oedipus.
Nevertheless, the power of Sophocles' retelling made the Theban plays deeply horrifying and affecting - and this is still true now, some 2,500 years later. There is also a strong contemporary resonance for us, for in the 20th century the psychoanalyst Sigmund Freud famously adopted the story to illustrate his Oedipus complex, which, he argued, was a condition of the unconscious mind in boys - that they want to sleep with their mothers. It is interesting that through the character of the queen, Jocasta, in Oedipus the King, Sophocles states this unequivocally.
Oedipus the King is well known. The other two are less so: Oedipus at Colonus, which deals with his last days, and Antigone, which casts the spotlight on his daughter, who, as part of the accursed bloodline, chooses to act in a way she believes is right, whatever the consequences. Yet they are equally powerful and moving.
This audio production, with Jamie Glover as Oedipus and Hayley Atwell as his daughter, Antigone, is a world premiere audio recording of all three plays.
With the authoritative but modern translation by Ian Johnston, specially commissioned new music from the English composer Roger Marsh, and a cast of outstanding actors, this Audible Original presentation of Sophocles' Theban plays will be listened to not once but many times.

Zbiór czterech utworów: „Żegnaj, Judaszu”, „Jasełka - moderne”, „Sama Słodycz”, „Trzecia pierś”.

Eurypides uważany był przez starożytnych za „filozofa sceny” i „najtragiczniejszego z tragików”. Jego twórczość obejmowała 92 utwory, z których w całości zachowało się 17 tragedii i 1 dramat satyrowy oraz ponad 1000 fragmentów. Tematy do swoich sztuk czerpał z mitologii, twórczo przekształcając mity albo wybierając ich mniej znane wersje. Odheroizował mitycznych bohaterów, bogów poddał osądowi moralnemu, podważał wiarę w boskie pochodzenie instytucji państwowych i norm etyczno-prawnych. Za jedyny miernik wartości człowieka uznał dobro moralne. Potępiał i demaskował wojnę jako totalne zło. Umiejętnie ukazywał psychologiczne motywy działania swoich bohaterów, szczególnie wnikliwie opisując namiętności kobiet.

Czwarta część Dziadów rozgrywa się w noc tytułowego święta w chacie ruskiego księdza. Kapłan potępia zabobony i zakazuje mieszkańcom odprawiania obrzędu. W środku nocy pod domem pojawia się zbłąkany wędrowiec, który wstępuje na odpoczynek i poczęstunek. Jego wygląd oraz to co mówi, przejmuje strachem początkowo tylko dzieci, jednak niedługo później coraz większy niepokój zaczyna ogarniać także samego gospodarza.

Poemat dramatyczny w pięciu aktach. Don Carlos - syn hiszpańskiego króla Filipa II - jest nękanym przez dwór idealistą zakochanym w odebranej mu przez ojca narzeczonej.