Texte de Georges Bataille; introduction de Françoise Cachin, conservateure du Musée d'Orsay.

Fascynujące wprowadzenie do historii uwikłania kobiet w sztukę

Książka ta w zamierzeniu ma być ogólnym wprowadzeniem do historii aktywności kobiet na polu sztuki. Omawiam w niej artystki, które zdecydowały się zająć profesjonalnie malarstwem, rzeźbą bądź inną dziedziną, oraz ideologie, które narzucają kobietom taki a nie inny rodzaj produkcji i przedstawiania. Staram się w niej także rozpoznać najważniejsze problemy i nowe kierunki badań, które mają szansę wzbogacić studia historyczne na temat artystek i podsumować wyniki prac opublikowanych do tej pory. Skupienie się na zagadnieniach pojawiających się jednocześnie w dwóch obszarach tematycznych - kobieta jako twórczyni i kobieta jako przedmiot przedstawienia - pozwala objaśnić dyskursy, które wykuwały i rozpowszechniały idee odnoszące się do kobiet i kobiecości w określonych momentach historii. Właśnie w miejscu przecięcia się twórczości i reprezentacji uświadamiamy sobie bowiem to, co nie zostało przedstawione lub powiedziane, czyli wszystkie opuszczenia i przemilczenia, które ujawniają potęgę ideologii kulturowej. - z Przedmowy autorki
W tym znamienitym studium Whitney Chadwick pod znakiem zapytania stawia przekonanie, że wybitna artystka jest wyjątkiem w regule, któremu udało się "przekroczyć swą płeć" i dzięki temu stworzyć znaczące dzieła sztuki. Choć przyznaje, że zwykle nie dostrzega się ogromnych zasług dla kultury wizualnej, jakie mają kobiety różnych epok, jej rozważania nie sprowadzają się wyłącznie do próby ustanowienia alternatywnego, kobiecego kanonu: Chadwick przygląda się od nowa nie tylko samym dziełom, ale też przyczynom, dla których postrzegano je jako mało ważne, i analizuje je w bezpośrednim odniesieniu do płci kulturowej. Omawiając feminizm i jego wpływ na reewaluację twórczości kobiet, autorka odwołuje się do związanych z nimi kwestii: pochodzenia etnicznego, klasy społecznej i seksualności.

Pierwsze polskie wydanie tej książki oparte jest na poprawionej i rozszerzonej piątej edycji brytyjskiej i zawiera nowy rozdział poświęcony ewolucji, jaką przeszły feministyczna historia sztuki i pedagogika od lat siedemdziesiątych ubiegłego wieku, oraz sposobom, w jakie artystki podejmowały strategie feministyczne bądź poddawały je subwersji. Uaktualnione wydanie przynosi omówienie twórczości najważniejszych artystek, jakie pojawiły się w ostatnich latach na arenie międzynarodowej, między innymi Wangechi Mutu, Pae White, Yael Bartany, Jenny Saville i Teresy Margolles.

Marcel Duchamp (1887–1968) „naprawdę zranił wiele osób” – zauważył kiedyś Pontus Hultén. Niespodziewanie – a może właśnie dlatego – Duchamp stał się najbardziej wpływowym artystą XX wieku. Jego procedury (często wymagające ascezy) wyrażalne są w czasownikach: miniaturyzować, umykać, podróżować, stawać-się-niedostrzegalnym. Jego atrybuty – wyrażalne w rzeczownikach – to m.in.: walizka, szachownica, pocięty czepek kąpielowy, dym z cygara. Funkcje jego dzieł to z kolei m.in. analiza statusu quo, multiplikacja oraz wchodzenie w relacje (także jako pośrednik w sprzedaży cudzych dzieł), bo właśnie tworzenie oddolnych sieci, alternatywy sztywnych hierarchii instytucjonalnych było jego domeną jako „szarej eminencji”. Jeśli ktoś dzisiaj narzeka na klikowość sztuki współczesnej, może tym obarczać Duchampa; podobnie zresztą jak ten narzekający, iż artysta odebrał jej elitaryzm…

Duchamp ukazał wielkie projekty nowoczesności jako domenę smutnych ludzi, skłonnych do poświęceń w imię odroczonej przyjemności w odległej przyszłości. Działając w czasach europejskich totalitaryzmów i dwóch wojen światowych, tworzących dychotomiczny świat apodyktycznych prawd my kontra oni, nałożył na dwukolorową mapę obszary o zamazanych konturach, wypełnione niepewnością i dowcipem.

Anna Markowska – historyczka sztuki związana aktualnie z Uniwersytetem Wrocławskim. Autorka książek o sztuce polskiej (Definiowanie sztuki – objaśnianie świata, 2003), amerykańskiej (Komedia sublimacji, 2009), sztuce Krakowa (Język Neuera. O twórczości Jonasza Sterna, 1998; Sztuka w Krzysztoforach, 2000), Wrocławia (Sztuka podręczna Wrocławia, 2018) i tamtejszych neoawangardowych galeriach lat 70. (Permafo, 2012; Galeria Sztuki Najnowszej, 2014), katalogów wystaw współczesnych artystów, m.in. D. Nieznalskiej (Przeszłość, która nie chce przeminąć, 2015) oraz redagowanych książek, problematyzujących sztukę globalną (Trickster Strategies in the Artists' and Curatorial Practice, 2012; Politics of Erasure, 2014, Sustainable Art, 2015).

Książka ta jest niewielkim przewodnikiem po pracy i dziełach polskiego malarza, Wacława Taranczewskiego, przedstawiciela koloryzmu. Zawiera ona barwne wkładki przedstawiające reprodukcje niektórych obrazów artysty. Języki publikacji: polski, francuski.
Wydanie I.

Minuskuła karolińska to jedno z najbardziej znaczących pism średniowiecza. Wykształcona we frankijskich skryptoriach w VIII-IX wieku, stała się na długi okres obowiązującym stylem pisania. Czytelna, regularna, o stosunkowo szybkim dukcie zdobywała popularność w kolejnych ośrodkach pisarskich. Jej sukces jest niezaprzeczalny – minuskułą pisze się aż do XII wieku, kiedy zaczyna być wypierana przez pisma gotyckie. Ma kapitalne znaczenie dla rozwoju nowych pism XV wieku stając się rdzeniem tworzącego się pisma humanistycznego. Przetworzone przez najlepszych kaligrafów doby Odrodzenia pismo zwane antykwą zostaje odlane w formie czcionek. Do dziś w wielu fontach odnajdujemy formy liter, które są nawiązaniem do minuskuły karolińskiej.

Książka, którą trzymacie Państwo w ręce jest częścią drugiego tomu podręcznika do kaligrafii Piękna Litera. Drugą częścią tego tomu jest opracowana przez Ewę Landowską Copperplate scripts. W pierwszym tomie natomiast opracowane zostały: Uncjała oraz Italika. Aktualnie autorki pracują nad trzecim tomem, z którego będzie można nauczyć się kolejnych dwóch stylów pisma.

Dla studentów i szerokiego kręgu czytelników, książka ta stanowić może miarodajny i czytelny przewodnik po Świecie sztuki greckiej. Edycja polska jest znacznie rozszerzoną i poprawioną wersją pracy, która - przetłumaczona na wiele języków - od lat służyła setkom tysięcy czytelników na całym Świecie. Jak mówi sam autor: "Niniejsze wydanie uwzględnia najnowsze odkrycia i bierze pod uwagę nowe poglądy i osiągnięcia badawcze w tym temacie. Próbuje umieścić sztukę grecką na powrót w Grecji, daleko od galerii muzealnych i popularnych książek o sztuce; próbuje odzyskać znaczenie, jakie sztuka ta miała dla swoich twórców i użytkowników, a także lepiej ocenić jej znaczenie dla nowożytnych artystów zachodu. Bowiem oryginalne intencje twórców sztuki greckiej często rozmijają się ze współczesnym sposobem jej postrzegania. Jednak przede wszystkim celem moim jest próba wyjaśnienia, czym jest sztuka grecka, jak na nią patrzeć i jak - pozostawiając na boku podziwiane przez turystów ruiny Partenonu lub marmurowe rzeźby z muzeów - cieszyć się z tego naszego wspólnego dziedzictwa." Recenzenci poprzednich wydań tej książki uznali ja za "pełną skondensowanych informacji, a mimo to czytelną i zrozumiałą" (Journal of Hellenic Studies), "jedną z najlepszych, zwięzłych historii sztuki greckiej" (The Financial Times).

Astrologia, magia i alchemia były dyscyplinami ezoterycznymi [to znaczy zastrzeżonymi dla wąskiego grona odbiorców], umożliwiającymi całościowe zrozumienie wszystkiego co dzieje się w naturze. Od zarania dziejów aż do XVIII w. uchodziły za istotne narzędzia poznania, dzięki którym badacz lub adept mógł zrozumieć prawa rządzące kosmosem lub zgłębić tajemnicę powstania życia.
W książce zestawiono obrazy niewątpliwie o treści ezoterycznej [czyli oparte na konkretnych tekstach i wykonane w określonym kontekście artystycznym i kulturowym przez malarzy, którzy osobiście praktykowali tak zwaną wiedzę tajemną] z dziełami, które na przestrzeni epok zostały zinterpretowane w sposób hermetyczny.
[ Bosch, Breugel, Tycjan]