Zdumiewająca jest ciągła aktualność (i przekleństwo) tych Autorzy podjęli się ciekawego i ważnego zadania – wagę i wielkość twórczości Kaczmarskiego postanowili pokazać nie tyle w odniesieniu do wydarzeń społecznych i politycznych lat 70. i 80. (kiedy powszechnie kojarzono go z Solidarnością i stanem wojennym, a jego twórczość identyfikowano jako głos opozycji) – bo tak byłoby najprościej, postanowili natomiast osadzić autora Obławy i jego dorobek w kontekście narodowych tradycji (np. romantyzmu), w kontekście „wielkich historii” (II wojny światowej) i równie wielkiego dziedzictwa kultury czy sztuki.

Dom Babel jest powieścią o społeczności supernowoczesnego szpitala - molocha w Sztokholmie. Jest to wstrząsający dokument o współczesnym systemie opieki zdrowotnej, o problemach leczenia w warunkach najnowocześniejszych klinik światowych, gdzie pacjent zdegradowany zostaje do roli maleńkiego elementu w skomputeryzowanym, bezdusznym świecie nowoczesnej medycyny.

W swej fascynującej książce Mity przekładoznawstwa prof. Krzysztof Lipiński poddaje krytycznej ocenie wiele twierdzeń ogólnie uznawanych za prawdziwe, które po głębokiej analizie okazują się mitami. Na przykład, mówiąc o wierności tłumaczenia, powinniśmy zastanowić się, wobec czego ma być ono wierne:

* postaci językowej oryginału?
* intencji autora?
* zawartości treściowej komunikatu?
* jego walorów estetycznych?

Odpowiedzi na te pytania nie zawsze są jednoznaczne i często zaprzeczają obiegowym twierdzeniom. Lipiński nie poprzestaje na rozważaniach teoretycznych, przeciwnie, stanowią one jedynie pretekst do praktycznej analizy różnorodnych tekstów, od "Rękawiczki" Schillera poczynając, poprzez "Kubusia Puchatka", na rubasznych (momentami) żartach i dowcipach kończąc. Erudycja autora, jego stosunek emocjonalny do omawianych zagadnień oraz niebanalne potraktowanie tematu, wszystko to okraszone dużym poczuciem humoru, czynią z "Mitów przekładoznawstwa" lekturę, którą czyta się jednym tchem i która, co ważne, poszerza naszą wiedzę dotyczącą nie tylko problemów przekładu, ale i procesów komunikacji międzyludzkiej.

Writing with wit, irony, and compassion, National Public Radio commentator Jennifer Davidson leads us on a dazzling array of journeys. She travels both to the ends of the earth and straight to the heart, deftly capturing the extraordinary underpinnings of everyday life. Whether evoking the sublime, or the ridiculous (fighting lice, running with rabbits, a woman taking her Christmas tree for a walk), Davidson's stories are brave, witty, and utterly truthful. Except, of course, for the occasional lie.

Dziesięć lat po tragedii smoleńskiej. Dziesięć lat życia rodzin, które straciły swoich bliskich. Czy poradziły sobie ze stratą, jaki wpływ na ich prywatne losy miała ta ogólnonarodowa tragedia? Załamania nerwowe, rozwody, alienacje, ale też kariery polityczne podparte nazwiskami z listy ofiar. Autor reportażowej książki „96 Końców Świata” wydanej w 2011 roku, wraca do swoich rozmówców sprzed lat i jednocześnie analizuje społeczne „przepracowywanie” tego tragicznego wydarzenia: miesięcznice, upamiętnienia, decyzja o ekshumacji, przewody sądowe… Czy jako naród potrafiliśmy sprostać sytuacji - w jakim punkcie znajdujemy się dziś?

W książce opisano rolę i pozycję kobiety w społeczeństwach muzułmańskich.

Książka została wzbogacona licznymi ilustracjami.

Książka dla entuzjastów lotnictwa. Omawia mało znane i niedoceniane wyczyny lotników w historii światowego lotnictwa, m.in. międzykontynentalne próby przelotów czy rajdy lotnicze.

Każdemu pamięć układa małe i duże ścieżki będące żyłami tego samego obszaru geograficznego w jedną nić wywodzącą się z wielkiego mitu podróży. Należy on do najpiękniejszych literackich tradycji człowieka, od Eneasza i Odysa poprzez Don Kichota i Toma Jonesa aż po Huckleberry Finna, kapitana Ahaba i Mermoza. Jego istotą jest nadrzędność samej drogi nad celem, który - zgodnie z prawami perspektywy - zawsze jest odległy i nieosiągalny. Droga i czas materializują fenomen dojrzewania człowieka i ucząc odpowiedzialności za każdy krok, nie zwalniają od odpowiedzialności za utopijny cel. Czego ja szukałem we Francji? Tak jak wielu innych przede mną - źródeł samego siebie. Nie mam na myśli więzów rodzinnych, które będą gnać do Francji moje dzieci, latorośle - po matce - familii Poisel, lecz więzy dużo silniejsze, łączące oba kraje od Walezjuszów poprzez Napoleona i Wielką Emigrację do Chopina, małżonków Curie i tłumaczeń Boya. Wychowując się na przykładach z tego salonu europejskiej kultury, jest się jak góralskie dziecko, które - usłyszawszy w szkole o morzu - pragnie zobaczyć fale. Czyni się błąd, gdy wyrusza się ku plaży bez tego marzenia. Ścieżka winna być zaprogramowana w człowieku nim on rozpocznie podróż; jeżeli nie jest - będzie jałowa. Niczego nie spotka się na ścieżce, a już zwłaszcza samego siebie, jeśli niczego się od niej nie oczekuje. I tak zostanie wiele miejsca na przypadek rodzący sekrety zaczarowanych wysp, ale nie wolno zdawać się na niespodziankę totalną - trzeba odkrywać to, czego przedsmak nosi się już we wnętrzu.
[Ze wstępu]

Stefan Chwin – wybitny polski pisarz i humanista – o pięknie, dobru i wolności, w znakomitym eseju „Zwodnicze piękno”. Esej ten jest zapisem wykładu lemowskiego, wygłoszonego przez autora na Copernicus Festival w Krakowie, a zakończonego kilkuminutową owacją na stojąco.